INTUITIE

Sommige dingen vergeet een mens niet. Zo staat bij mij de eerste commerciële opdracht in mijn geheugen gegrift. Het zat zo. Op een dag liep ik mijn jeugdliefde tegen het lijf. Naar aanleiding van deze ontmoeting googlede hij mijn website en de schat besloot spontaan zijn vrouw een art-object cadeau te doen.

Niet lang daarna werd mijn werkdruk verhoogd door de klassen van een zieke collega. De leerlingen hadden elkaar in de weggevallen lessen een maand lang in de kantine kunnen beklagen, omdat de directie niet direct vervanging had geroosterd. En omdat zij met een tussenuur zaten.

Aan mijn opdracht dacht ik niet meer. De eerste opzet stond eenzaam op de schildersezel. Pas weer in de zomervakantie besloot ik het basisidee aan de vrouw te showen. Op theevisite in mijn atelier gaf ze ongezouten commentaar op mijn abstracte ontwerpen, maar het 2d-schilderij met gifgroene wol leek ze te mijden. Ik schonk een kop kruidenthee in en liet haar recht tegenover het object plaatsnemen.

‘Heerlijk, iemand die kijk heeft op het creatieve proces,’ stimuleerde ik. 'Alle commentaar is welkom.' De vrouw veegde luchtig een pluis van haar strakke tijgerprint en accepteerde een stuk ijstaart. Terwijl ze at, dwaalde haar blik nog eens door de ruimte.
‘Jaaah, dat paarse ding daar’, mompelde ze met volle mond. ‘Hoe verzin je het.’ Haar stem, de intonatie was twee druppels water Mien Dobbelsteen. Over haar object in wording zei ze niets. De kleur en ontwerp voor haar mixed media object had ik intuïtief gekozen, maar op dat moment betwijfelde ik mijn ingeving. 

Na een half uur was de vrouw klaar om te vertrekken. Ze had nog veel te doen, zei ze. Ik glimlachte bemoedigend in een laatste hoop op een reactie. Met één voet al over de drempel, keerde ze zich plotseling om alsof ze haar hart even toestond te spreken. Met een fanatiek stemmetje lispelde ze: 

’Dat lijpe gewrocht daar, die groene, dat is helemaal mijn ding.’ Gehaast verliet ze het pand.

Mijn inspiratie stroomde weer.