De 102-jaar oude Cubaanse kunstenares Carmen Herrera exposeert voor de zesde keer in de Lisson Gallery in London.
De expositie laat een deel van Carmen’s meest ambitieuze werk zien. Zij staat bekend om haar geometrische vormen en levendige abstracties. De aanpak van Carmen is meditatief, reflecterend en gedurfd. Ze roept met haar werk een gevoel van instabiliteit maar tegelijkertijd ook orde op door het spelen met symmetrie en asymmetrie en met licht en schaduw. Door een combinatie van tekenen, schilderen en beeldhouwen weet Carmen de voor haar typische “scherpe kantjes” tot leven te brengen.
Carmen werd geboren in Havana, Cuba, en begon al op haar achtste met het volgen van kunstlessen. In 1929 vertrok ze op 14-jarige leeftijd naar Parijs voor een kunstopleiding. Eind jaren ’30 keerde ze terug naar Havana. In1939 vertrok Carmen naar de Verenigde Staten, om vervolgens definitief neer te strijken in New York waar zij in de jaren ’50 nauw contact had met andere na-oorlogse abstractionisten zoals Mark Rothko, Leon Polk Smith en Barnett Newman. Het werd Carmen tijdens haar carrière niet makkelijk gemaakt vooral vanwege haar geslacht. Het feit dat ze een vrouw was, werkte volgens de kunstenares tegen haar. Carmen heeft lang zonder noemenswaardige erkenning gewerkt tot haar ontdekking op latere leeftijd, in het jaar 2000.
Liza Donnelly, Cartoonist/writer for New Yorker, CBS News, CBS This Morning, Author, performer, TED speaker, global traveler is looking to change the world with humor. It was freezing during the 2018 Women's March, her hand wouldn’t really function until it warmed in a café.
Signs were everywhere, and she tried to chose the ones to make drawings of that were more positive in nature. As she saw it, the march was about a variety of concerns: extreme disagreement with President Trump, hope and desire for women’s and girls’ rights, a call to get out the vote and a call to elect more women to public office. One woman just stood in the middle of the street and held her sign for a long time. Another group of young women expressed their strong feelings, chanting and holding their signs about the importance of diversity in the women’s movement. A father had brought his two sons, and they posed for her. She had not seen any boys of any age, so she thanked these two for being there. The women's march attracted hundred of thousands of participants in hundreds of towns in the United States with sister rallies in Canada and other countries.
Intricate 3D Sculpture. Fascinating, delicate sculptures made using the latest 3D printing technology by Phil Webster . His primary focus has been exploring the combination of traditional Islamic motifs with fractal patterns. This has led to an entire family of art works.
The best way to see this in action is simply to browse the portfolio. Phil Webster is a self-taught artist exploring the intersections of mathematical patterns and shapes, natural forms, ancient design traditions, and sacred geometry. He blends his distinctive and diverse set of skills and interests with his lifelong love for the beauty of geometry to produce unique works of geometric art and décor. Phil creates his art using a variety of techniques, including laser cutting wood, paper, and acrylic; 3D printing in plastic and metal; giclée prints on paper, canvas and metal.
Webster was born in Rochester, NY. His studies have been in the fields of geometry, cognitive science, music, cartography and computer science. The common threads running through these fields inform his art and design today, including the appreciation of technological tools, aesthetics and design skills, mathematical and programming skills. He currently resides in Scotts Valley, CA with his wife and cat.
In 2017 exposeerden 3 textiel kunstenaars en 1 acryl schilder uit de Randstad een maand lang in de Tavenu Kunsthal & de Oude Kerk in het historische dorp Maasland, provincie Zuid-Holland.
Het was een eenmalige maar unieke samenwerking van de 4 kunstenaars, de Tavenuhal, de prachtige Oude Kerk, The Elastic Stockings (ukelele band) en het Kreatiehuis-kinderatelier.
Ida Brookhart Hedendaagse Textielkunst, Peter Hofland Acryl Schilderijen, Mary Poppelier Hedendaagse Textielkunst, Hanneke van Santum - Filum Catena - Monumentale Gehaakte Sieraden.
Women are thought of as property: A woman walking down the street is yours to all ogle and say crude things to. The woman in your office wearing a short dress is yours to touch. A woman in an advertisement wearing skin tight jeans and no shirt is yours as well. A highly sexualized female cartoon figure in a video game can be manipulated as you choose. They are interchangeable. We are experiencing a change in the USA, and LizaDonnelly, cartonist, author & performer predicts that we will look back on the fall of 2017 as the time when America really woke up to sexism, hidden and overt. We may not be able to fully stop the ad agencies from using women’s bodies as selling objects, but we can learn to understand it for what it is, and we can teach our children — boys and girls — to respect women as people, not just bodies.
Anni Albers (1899-1994) initially wanted to be a painter. But it was the loom where she found artistic freedom at. When she arrived in 1922 at the Bauhaus in Weimar, she aimed to complete the studies that she began at the School of Arts & Crafts in Hamburg and become a fine artist. She attended the preliminary course and then joined the weaving workshop. (In 1925 she married the Bauhaus master Joseph Albers.) In 1930 she completed her education with a sound-absorbing, light-reflecting curtain made from cotton and cellophane, which is installed in the auditorium of Hannes Meyer’s trade union school in Bernau. When Gunta Stölzl left in 1931, Anni Albers took over as head of the workshop, thereby becoming one of the few women at the Bauhaus to hold such a position. In her designs for industrial mass production and her unique weavings, Anni Albers proved her courage and her skill with textiles.
When the National Socialists came to power in 1933, the couple emigrated to the USA. Anni began to teach and continued to work on her textile designs, with her printing techniques, writing and later also drawing up to her death. In 1965 she published the results into the theory and practice of weaving, its history and significance, in the book 'On Weaving'. Anni Albers was the first female textile artist to have a solo exhibition at the Museum of Modern Art New York (1949); a number of further exhibitions followed. The awarded versatile artist received also an honorary doctorate.
De culturele diversiteit in Rotterdam omarmen. Een prachtig initiatief. Niet lullen maar poetsen. Zo is hoe het hoort. (Inter-) nationaal een voorbeeld willen zijn. Met glansrollen voor Roodkapje, Scapinoballet, Theater Zuidplein, PopUnie en vele andere culturele instituten in de mooie stad Rotterdam.
The French/Portuguese artist (1971) who studied, lives and works in Lisbon, affirmed her international career with an enormous chandelier called 'The Bride'. A 20 ft sculpture made of 25.000 tampons exhibited at the 2005 Venice Biennale. Much of her work deals with feminism, nationality and family. Vasconcelos incorporates in her art old fashioned crafts like knitting and crochet transforming the everyday realities into intensive and colorful assemblages. Joanna Vasconcelos was the first woman and the youngest contemporary artist to exhibit in Château de Versailles, Paris (2012).
We all know that men rule the art market, while women in general must struggle to move up the ladder. We are talking about gender discrimination in the cultural sector against female artists in the market for fine art. It seems a lot easier to be a mediocre but reasonably successful artist if you are a man. Unfortunately it is even in 2017 a different story for women. But if a woman manages to find art-market success, she is likely to be more successful than her male counterparts, researchers found. The women who do manage to make it into the secondary market tend to outperform men once they get there: Yayoi Kusama Artnet Analytics and Maastricht University note in a joint study that galleries may discriminate because they’re skeptical about emerging female artists’ future success. Dealers may be concerned that a woman will take time off to have children, thereby making her career less reliable than that of a man.
The studies show women also have less access to the social circles that might help them get through the door of a gallery. And if women are not certain they can support themselves through their art they are more likely to pursue alternate career paths.
Despite the challenges of Down syndrome, profound deafness, and thirty-five years of institutionalization Judith Scott (1943-2005) has been declared as "One of the most important artists of the twentieth century”.
When her twinsister became her guardian Judith moved to a nearby board-and-care home where she was enrolled in the Creative Growth Art Center in Oakland, the first organization in the world to provide studio space for artists with disabilities. After observing a class being given by a visiting fiber artist, Judith spontaneously started creating the sculptures, for which she has become famous. Scott’s talent was recognized by Creative Growth’s staff, and she was given freedom to use whatever materials she wanted. Her objects were wrapped, woven and entwined in yarns and threads of selected hues, until the artist decided that the piece was complete. Work immediately began on the next sculpture, which could grow nine feet in length. The small fragile looking woman worked five days a week for eighteen years, producing over 200 cocoon-like sculptures which today are found in museums and private collections around the world. She died in March, 2005, living the last 18 years in blissful creativity.
Ria van Eyk (1938) is een Nederlandse textielkunstenaar en kunstschilder. Van Eyk studeerde textiele vormgeving aan de Academie Industriële Vormgeving in Eindhoven en nam tegelijkertijd schilderlessen. Van Eyk wint de Beeldende Kunstprijs 2014 van het Prins Bernhard Cultuurfonds Noord-Brabant, de belangrijkste kunstprijs in de provincie. Bij de prijs hoort een bedrag van 10.000 euro. Ook kreeg zij van koningin Beatrix de gouden Eremedaille voor Kunst en Wetenschap van de Huisorde van Oranje. De Eindhovense kunstenares, ontwerpster van onder meer het 'sterrenhemeltapijt' in het Paleis op de Dam, is een van de belangrijkste wegbereiders voor de emancipatie van de textielkunst, met name door haar monumentale toepassingen van textiel in de architectuur. Haar werk bestaat uit wandkleden, schilderijen, tekeningen en werken in opdracht.
een deel van Claudy Jongstra's textiel installatie in
de Queen Mary Universiteit in London
Het bijzondere viltwerk van Claudy Jongstra is opgenomen in wereldwijde museumcollecties. Zij maakt textiele werken die zich kenmerken door het gebruik van natuurlijke materialen. De toonaangevende Nederlandse kunstenares en ontwerpster begon haar internationale carrière met het stofontwerp voor de Jedi uit Star Wars en werkte samen met (inter)nationaal vermaarde kunstenaars, architecten (Rem Koolhaas) en modeontwerpers. De kunstwerken van Jongstra zijn mooi en hebben een grote aaibaarheidsfactor, maar zij is tevens een kunstenaar met een missie. Met het duurzame en ambachtelijke productieproces wil ze, samen met haar team, bijdragen aan een betere wereld. In haar ververij creëert zij voor de vervilte wol Rembrandt-achtige kleuren, gedestilleerd uit haar kruiden- en plantenteelt. Planten die ooit van nature in Friesland groeiden. Voor de monumentale textiele ontwerpen worden zijde en verschillende soorten wol gebruikt naast de wol van haar kudde Drentse heideschapen, een eeuwenoud Europees ras dat vermaard is om de langdradige vacht. De kunstenares werkt en woont teruggetrokken met haar gezin op een boerderij in Friesland.
Shouchiku Tanabe has inherited the Japanese tradition of bamboo art from his ancestors. His great grandfather was the first bamboo artist in Japan. As a small child he started learning bamboo art from his father. Later he graduated from Craft and Art Educations, but he continues working and exhibiting with his family.
Brazilian artist Renato Dib creates exquisite adaptations of the human form using velvet, silk, and other materials. The intimacy of the human form serves as an endless source of inspiration in his work.
When he started to paint he soon noticed the tactile sense of fabrics. The canvas was not anymore just a surface to be painted, but some kind of representation of the skin. In an interview with www.textileartist.org he explaines that his mother, a seamstress, inspired him to work with textiles. When he was 21, he went to college to get an education in fine arts in São Paulo. At the same time, he went to the studio of Leda Catunda (textile artist) to help him think about his work. He never went to sewing, embroidery or tricot classes; every technique he uses was self-taught https://www.renatodib.com
De dood is een poort naar het licht voor hen die naar de ‘andere oever’ reizen. We weten weinig van de gebieden die ons bewustzijn na de dood van het lichaam betreedt en waar het ’s nachts tijdens de slaap binnengaat.
Volgens de reïncarnatieleer van mevrouw Blavatsky volgen we deze wegen alsof we daarheen worden aangetrokken, zoals vogels rondtrekken door magnetische krachtlijnen te volgen. Op dezelfde manier vinden mensen, na misschien jaren van reizen op de innerlijke gebieden, de weg terug naar de aarde. De slaap accepteren we, maar de dood lijkt iets anders te zijn. Misschien is de dood te aanvaarden als de manier om levenskrachten te herstellen. Dat het bevrijden van de ziel van een ziekelijk en van een oud lichaam een zegen is. Wanneer de dood komt wordt er een kracht gevoeld die groter is dan die we kunnen begrijpen. De onomkeerbaarheid ervan wordt ervaren. Toch is er tevens de geruststelling dat de banden met degenen van wie we houden onsterfelijk zijn.
Hommage aan de dierbaren, die alle vijf in een bizar korte tijd veel te vroeg door ziekte gedwongen werden de aarde te verlaten...... foto :'Kosmische beweging', multi media van Ida Brookhart
Sheila Hicks met 'The Treaty of Chromatic Zones' Parijs. Fotograaf: Christobal Zanartu.
De Amerikaanse kunstenaar Sheila Hicks (1934) is met haar oeuvre internationaal bekend. Sinds eind jaren vijftig maakt zij met haar kleurrijke werk furore. Haar kunstwerken variëren van textiele installaties tot sculpturen en miniaturen.In die tijd werd ze tevens opgeleid tot schilder door oud-Bauhaus docent Josef Albers. In 1956 liet kunsthistoricus George Kubler haar in Yale kennis maken met pre-Colombiaans weven. Na afronding van haar thesis over dit onderwerp, werd haar een studiebeurs toegekend om te gaan schilderen in Chili. Tijdens haar verblijf in Zuid-Amerika ontwikkelde zij een interesse voor het werken met textiel. Het werd een passie en bracht haar over de hele wereld. Overal waar ze kwam, werkte ze samen en wisselde ze kennis uit met lokale ambachtslieden, fabrikanten en kunstenaars. Haar kleurrijke installaties zijn wereldwijd te bewonderen en nog altijd werkt zij aan textiele projecten in haar studio in Parijs. Hicks’ kunstwerken zijn opgenomen in de collecties van het Metropolitan Museum of Art, het Museum of Modern Art in New York en het Tate Modern in Londen. www.sheilahicks.com
Miriam Medrez (1958) was student aan de CUM in Canada. Ze studeerde tevens af in Fine Arts aan UNAM Mexico en was universitair docent aan de ABK en Vormgeving in Jeruzalem Israël. De kunstenaar woont in San Pedro Garza Garcia Mexico.
Dit prachtige textielwerk was winnaar van de Contextile 2014 Acquisition Award. Deze prijs werd uitgereikt tijdens de Biënnale van de Hedendaagse Textielkunst. Een tweejaarlijks evenement georganiseerd door Instituut Guimarães Design Portugal & Platform Textielkunst Madrid, Spanje met het doel de ontwikkeling van een Iberisch netwerk en de verspreiding van textielkunst evenals de promotie van textielkunst in het algemeen. www.contextile.pt
The problems we face today on planet Earth are not easy to solve. Unfortunately problems like war, crime and discrimination are as old as the world itself and they are no white, yellow, red or black privilege. History teaches that people keep ignoring the fact that we are essentially all equal. Despite the differences in race, gender or nationality. Maybe we do not like it or do not want to agree with it, but still we all come from the same source. No one is the same, but we all belong to the human race. And that's why we are all equal. Actually we are all brothers and sisters, essentially one global family. There are connections at a deeper level, therefore respect, empathy and understanding are important in relationships. They affect everything. We humans are co-creators of this world. According to Eckhart Tolle, the new consiousness 'that we live in oneness with the whole' will become reality.
De monumentale weefsels van KRJST zijn een combinatie van digitale en weeftechnieken, ontwikkeld in het TextielLab van het Textielmuseum Tilburg. De weefsels verbinden natuur en architectuur. Voor Maasmechelen Village in België werden er in oktober 2017 vier installaties ontwikkeld. Op het plein aan de Klokkentoren en het Hoofdplein zijn met sneeuw bedekte bergen omringd door exotische planten en gekristalliseerd water. Aan de Boog van het Tourist Information Centre is een kunstwerk dat een symbiose van de elementen kristal, vuur en brons voorstelt. Aan de ingang van de Driehoekspoort liggen kristallen bloemen in het water. En de multi-zintuiglijke galerij exposeert vinyls en wandbekleding.
Frédéric Becker componeerde speciaal voor deze galerij muziek, geïnspireerd op de kunstwerken. De ruimte is dagelijks open tussen 11 en 19 uur. Er is ook een geweven kunstinstallatie die uitnodigt om aangeraakt te worden. Verder staan er twee bevroren geometrische sculpturen. Het zijn sneeuwrijke bergen bedekt met planten en lantaarns die bezoekers begeleiden door de magische tuin. www.studiokrjst.com
Baltimore-born Shinique Smith derives her inspiration from found and discarded consumer products. Her use of textiles often manifests as stunningly complex and colorful accumulations. Transforming existing textiles into raw material, she creates new abstract forms that possess dual identities: part formal exploration of texture, surface, color and form, and part biomorphic, anthropomorphic entity.
HipSick Unusual Theatre '9 to life' is a reflection of what is happening in our current, hasty society. The show is based on the debated line between habit and ritual, nevertheless knowing that both can be developed into an obsession, so at what point does that happen? The integral question revolves around; what is normal concerning performance pressure and who decides upon the line of standardised norms? HipSick brings a combination of dance, absurdism and visual theatre.
Concept: Nadîja Broekhart / Performers: Merel ten Holt, Nadîja Broekhart, Tjarda van Straten, Anka Pajor / Movement Director: Tjarda van Straten / Music & Light: Stefan Julizar / Coaching: Sylvia Weening / Production: HipSick / Promo Video: Tividor Fabriek
The First / Last Supper with Roxette Capriles & Paul Smullenberg. Roodkapje Rotterdam, Sunday 5 November 18.30-21.00, Delftseplein 39 Rotterdam, near Centraal Station/ Doors 18:30 | Dinnertime: 19:00 | Entrance: €11 Limited amount of tickets available through presale: https://roodkapje.stager.nl/web/tickets/137938. Roodkapje cordially invites you to the first monthly ressurection of an ancient tradition. Since the time Roodkapje was founded at de Witte de Withstraat at the beginning of the second millenium, there have been many variations, for instance MET-dinners, during which the artist prepared and distributed food for thought. The Last Supper is the returning closing ritual of current and upcoming exhibitions in Roodkapje. Visitors are invited to join the artist at the dinner table for a series of exclusive, delicious & exciting artistic-culinary revelations in our exhibition space. Chef Paul Smullenberg (Roodkapje; Burgertrut / Foodigans) prepares some of his extraordinary & extravagant dishes, inspired on the work and the exhibition of the artist-in-residence. Participation (drinks not incl.) €11.
From October 13 - November 5 Roodkapje's exhibition space turned into Roxette Capriles [solo-exhibition] 'Pity Paradise': "A harmonious place where I peel the layers to my soul, build and destroy, explore the effects of narcissism & self-reflection and complain about shit that bothers me about a society that runs wild. Pity Paradise is about the in-between black or white, fake or real since nothing is ever what it appears. It seeks out to pity our current condition, behaviors of myself & others. #spiritual" Roxette Capriles born in Curacao currently lives and works in Rotterdam. Graduated from the Willem de Kooning Academy and won the “Drempelprijs” with her work ‘Rots in Brand’. In the last year, she has been giving workshops and tutoring students of the Instituto Buena Bista (IBB) "The Curacao Center for Contemporary Art" Contemporary Art, an artists initiative with the goal to create a solid platform for art, art education, and social engagement. Roxette’s constant interest is to ask ourselves how and where art needs to intervene. Her practice often starts with self-reflection and social analysis of her surroundings, whilst she is infinitely in progress to understand how we interpret reality and are shaped by our subjective view of the world. This can result in performances, installations, videos, public interventions, music tracks and attitude that often explore social and political questions. How can self-reflection help us in an image-driven society, and during times when we are bombarded with information and in search for meaning, in our daily life?
Met de tentoonstelling POWERMASK neemt gastconservator en modeontwerper Van Beirendonck de bezoeker mee naar de uiteenlopende werelden waarin het masker een rol speelt. In de tentoonstelling presenteert de Antwerpse modeontwerper de verschillende functies van maskers: de link tussen beeldende kunst en Afrikaanse maskers, het bovennatuurlijke en de rituelen rond maskers, maskers in hedendaagse mode, maskers als fetisj, en nog veel meer!
In de tentoonstelling vind je verschillende werken van uiteenlopende kunstenaars, fotografen en modeontwerpers met grote namen als:
Ieder mens is creatief en kan dit vermogen inzetten voor meer balans en vitaliteit. De Nederlandse Vereniging van Kunstzinnig Therapeuten gaat uit van de antroposofische filosofie dat lichaam, ziel en geest onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden.
De drie vormen van kunstzinnige therapie - beeldend, muziek, spraak & drama - hebben een helend effect op mensen. Met beeld of klank kunnen mensen uiting geven aan wat er in hen leeft. Dit heet expressie. Daarnaast heeft kunstzinnige therapie een impressieve werking: de oefeningen die de therapeut aanbiedt laten de cliënt de gezond makende werking van kleur, vorm, klank of beweging ervaren. Het gaat niet om het resultaat, maar om het proces. Dit proces is gericht op het verkrijgen van inzicht en stimuleren van ontwikkeling en genezing. Een beter evenwicht tussen denken, voelen en handelen.
Kunstzinnige therapie wordt gebruikt bij onder meer: lichamelijke en psychische klachten. Bijvoorbeeld bij kanker, levensvragen, trauma- en rouwverwerking, burn-out, depressiviteit en gedragsmoeilijkheden. https://www.kunstzinnigetherapie.nl
Rita Huijink (52) en Loret Karman (59) geven in een buurthuis in de Amsterdamse Pijp workshops historisch breiwerk, waarbij de gladde pruimentoer aan bod komt, en lessen wol verven met kleurverloop.
Huijink en Karman organiseren het ‘Amsterdams breifestival’. Samen zijn zij de initiatiefnemers van De Amsterdamse Steek, waarmee zij de kennis over het ambacht proberen te behouden en te verdiepen. In de wereldwijde brei community nemen Huijink en Karman hun eigen niche in. Huijink als historicus en Karman als kleur- en verfdeskundige. En als hun specialismen samenkomen, kan kunst ontstaan.
Zoals ook de Belgische ontwerper Walter Van Beirendonck zag, toen hij hun vroeg of ze Volendamse dasjes voor zijn show wilden maken. De dames gingen op les bij de laatste Volendamse vrouw die het nog kan. Het bleek een soort weven te zijn, op een lange plank met spijkertjes. Een monnikenwerkje waar je eigenlijk – zo ging dat vroeger ook – vele kleine kindervingertje voor nodig hebt. Huijink destilleerde uit haar foto’s een patroon en Karman verfde de garens in precies die kleuren die Van Beirendonck voor ogen had. Hun dasje kwam voorbij tijdens de modeweek van Parijs, het ligt in het Zuiderzeemuseum Enkhuizen en is onderdeel van de tentoonstelling Powermasks van het Wereldmuseum Rotterdam.
Loret Karman breide een oversized jurk voor modeontwerpster Maaike Fransen. Karman stelde in opdracht van het Van Gogh Museum negen garenwikkels samen met verschillende kleurcombinaties. Dat deed ze door een doosje met zeventien gemengde bolletjes uit het atelier van de schilder uit te pluizen. Huijink legt voor het Fries Museum met een groepje breifanaten patronen vast in lappen en rollen, zoals dat vroeger werd gedaan......
Op 29 oktober is de internationale film premiere van het werk van Perween Rahman (1957-2013). De film vertelt het verhaal over de rebelse optimist en vermoorde architecte uit het ultra-conservatieve Pakistan. Na haar afstuderen bouwde Rahman aanvankelijk huizen voor de bevoorrechte elite in Karachi. Daarna ontwierp ze 30 jaar de zogenaamde sociale woningbouw. Huis der Zotheid, Haringvliet 401, Rotterdam. Zondag 29 oktober 2017 www.huisderzotheid.nl
De Hoedenmaker (2010)is een bedrijf van Dirk-Jan Kortschot en Marcel de Leeuw. Zij maken hoeden. Naast prachtig vormgegeven vilten hoeden ontwerpen zij ook zeer draagbare petten, trendy bolhoeden en gelegenheidshoeden, altijd vanuit het ambacht gemaakt. Voor 2015 werkte het duo vanuit Arnhem, totdat ze tot de conclusie kwamen dat ze naar Amsterdam moesten verhuizen om verder te kunnen groeien. Dirk-Jan is naast hoedenmaker ook docent bij het Sint Lucas in Boxtel. Hij volgde zelf de opleiding Monumentale Vormgeving, voordat hij dankzij veel experimenteren zichzelf leerde om hoeden te maken. De keuze om hoeden te maken was geen voor de hand liggende stap, maar was een gevolg van zijn inherente fascinatie voor vouwen. Met een duidelijk beeld in zijn hoofd maakt hij van papier de meest uitgebreide en speelse vormen, die vaak als hoed fungeren maar tot de meest uiteenlopende objecten opgeblazen kunnen worden. Voor het programma het Klokhuis maakte hij bijvoorbeeld een klokhuis opgemaakt uit 640 losse stukken papier.
(Textiel)kunstenaars Ida Brokhart en Jannie van Essen exposeren met hun (textiele) werken in de maand mei 2019 op een bijzondere locatie: het Douanehuisje aan de kop van de Buitenhaven te Maassluis, Zuid-Holland.
Jannie van Essen werkt overwegend met textiel. Met dit materiaal geeft zij uitdrukking aan wat haar bezighoudt en schept zij een eigen kleurige droomwereld. In haar werk wil zij de toeschouwer meenemen in die wereld, waarin zij zich vrij voelt als de vogels en de meermin zittend bij de zee en zij zich laat meedrijven met de wolken. Van Essen maakt ook modelschetsen met acrylverf. Hiervoor gebruikt zij kleuren die voor haar bij het betreffende model horen. Ook werkt zij met klei en is o.a. verbonden met de Firma Van Drie. Een culturele organisatie die een podium biedt aan professionele kunst uit Gouda en omgeving. Voor meer informatie zie de website van Jannie van Essen: www.schilderenmetstof.nl
Bart Hess (1984) is een Nederlandse kunstenaar en ontwerper. Het werk van Hess bevindt zich op het snijvlak van vormgeving, mode en beeldende kunst. Hess staat bekend als een ontwerper die het menselijk lichaam bekleedt, verfraait en vervormt. Dit doet hij door naar hartenlust met nieuwe materialen en technieken te experimenteren. Hij presenteert zijn werk via performances die vervolgens als video's en foto's op de tentoonstelling laat zien. Behaarde schoenen, slijmjurken en een graspak: de lichaamsarchitectuur van Bart Hess. Lady Gaga liet zich fotograferen in een door hem ontwikkelde slijmjurk.
Lesson number one: take 3 colors and turn them into one
When Albers began his famous course on color, he asked his Bauhaus students to choose a red sheet of paper from a pack that included various different shades of the hue. “Though there are innumerable colors—shades and tones—in daily vocabulary, there are only about 30 color names,” Albers explained in his book Interaction of Color (1963). For this reason, Albers found little use in talking about color, believing our lexicon was far too limited to capture its nuance. Instead, he led his students through a series of trial-and-error experiments, so that they could teach themselves about the relativity of color: how a single color can take on a different quality or intensity depending on the colors that surround it. For Albers, colored paper was the perfect tool for these exercises—it was cheap, flat, uniformly colored, and (as a bonus) mess-free. In one study, he asked his students to select three pieces of paper, all of different colors, and manipulate them in such a way that they appeared as four distinct hues. In another, he challenged them to do just the opposite—make four colors appear as three. “In order to use color effectively, it is necessary to recognize that color deceives continually,” Albers wrote of these assignments. albersfoundation.org
Onder leiding van kunstenares Agnes Bakker werden duizenden lapjes voor een deken van 500 vierkante meter gebreid. Deze grootste deken van Nederland is een kleurrijk protest tegen de gaswinning in de provincie Groningen. De steun voor Groningers in het aardbevingsgebied en het verzet tegen de gaswinning groeit. Ruim duizend studenten, ondernemers, burgemeesters, nonnen, kunstenaars, grootouders, mannen, vrouwen en kinderen uit heel Nederland deden mee. Zelfs in Australië, Frankrijk, Duitsland, België en Spanje hebben mensen de breipennen opgepakt. Deze grootste gebreide deken werd door cabaretier en geboren Groninger Freek de Jonge, samen met de eindstand van zijn petitie 'Laat Groningen niet zakken', gepresenteerd. Het is een actie tegen gaswinning en voor duurzame energie!
Volgens trendsetter Lidewij Edelkoort mag bruin het nieuwe zwart worden. Zwart is passe, vanwege het negatieve imago. Wit is de kleur die terugkomt, soms slechts als accentkleur. Wit, en bruin in alle verschijningsvormen naast blauw, die ook 'vloekend' bij elkaar worden gebruikt. Er is veel groen en oranjerood; geel en roze worden vooral als accentkleuren gebruikt. Edelkoort voorziet daarnaast een voorzichtige terugkeer van (lavendel)paars en celadon, zacht zeegroen. Medische kleuren zijn hot: een futuristisch palet van wit met blauwen, groenen en rood als belangrijkste accentkleur. Maar vooral veel natuurlijke kleuren, bijvoorbeeld die van ongeverfde wol, direct van schaap of kameel, of van touw. In dessins blijft floral een hoofdrol spelen, al worden de vormen abstracter en neigen ze meer en meer naar 'vlekken'. In textiel spelen het weefsel en breiwerk de hoofdrol: hoe complexer en gevarieerder de textuur hoe beter. Mocht het toch te 'plat' blijven, dan bieden pailletten, patches, knopen, borduursels, band, medailles en/of buttons mogelijkheden / www.edelkoort.com
Chiharu Shiotais a Japanese installation artist. She has been living and working in Berlin since 1996. While in Germany, she studied withMarina Abramović (Wikipedia), Marina Abramovic (Artsy). Shiota's oeuvre links various aspects of art performance and installation practices. Mostly renown for her vast, room-spanning webs of threads or hoses, she links abstract networks with concrete everyday objects such as keys, windows, dresses, shoes, boats and suitcases.Besides installation works, she frequently collaborates with choreographers and composers for opera, concert and dance projects. Her exhibition, the sensation of the Textile Biennal 2015 in Venice, is on display till October 15th 2017 in the Noordbrabants Museum of the Netherlands. www.hetnoordbrabantsmuseum.nl
Celebrity came late to the model and fashion-world personality Iris Apfel
While the “geriatric starlet,” as she calls herself, may be advanced in years, her fame is quite young. In 2005, the Costume Institute at the Metropolitan Museum of Art had a sudden and unexpected hole to fill for its fall show. Curator Harold Koda asked the relatively unknown fashion maven if she would contribute pieces from her incredible collection of jewelry and clothing acquired throughout her life. The resulting show, Rara Avis: Selections from the Iris Apfel Collection, was a spectacular success.
“Life is grey and dull. You may as well have a little fun when you dress and amuse people,” Iris is seen telling an enthralled crowd of museum goers who stand surrounded by her outrageous and enchanting stylings. Previously, Apfel had enjoyed a modest amount of renown in the design world. She was a long-time interior designer, and, with her beloved late husband Carl, had founded a textile company, Old World Weavers. They even collaborated on the White House restorations.
De Belgische modeontwerper Walter van Beirendonck verwerkt al sinds de jaren tachtig maskers in zijn modecollecties. Van het wereldmuseum in Rotterdam kreeg hij dan ook niet zonder reden de vrije hand om met een tentoonstelling zijn eigenzinnige kijk op het fenomeen maskers te geven.
‘Powermask’ gaat dieper in op verschillende facetten van maskers. Er wordt een link gelegd tussen westerse kunst en Afrikaanse maskers, het bovennatuurlijke en de rituelen rond maskers, mode en fetisj. De expositie omvat 125 maskers, gemaskerde kostuums en modesilhouetten. Het geheel is kleurrijk ingericht, net als de mode van Van Beirendonck. De maskers worden gecombineerd met wand vullende installaties van Viktor & Rolf, Keith Haring, Jean Paul Gaultier en andere kunstenaars. Er is ook historisch en hedendaags filmmateriaal over hoe de maskers gedragen werden en worden. De bijzondere tentoonstelling ‘Powermask - The Power of Masks’ is tot 8 januari 2018 in het Wereldmuseum te zien van dinsdag tot en met zondag van 10.30 tot 17.30 uur.
In een van de oudste Griekse mythes was Ariadne, de godin van de passie, dochter van koning Minos van Kreta en zijn vrouw Pasiphae.
Dankzij de kluwen goudgaren van Ariadne vond Theseus de weg terug uit het labyrint. En hij kon de Minotaurus doden met haar zwaard. Het verliefde stel trouwde niet, de mythe nam een andere wending. Maar Ariadne bleef gepassioneerd naar hem verlangen.Theseus werd koning van Athene
De Nederlander Ronald van der Kemp toonde in januari 2017 tijdens de haute couture week Parijs zijn eerste modeshow en die was meteen een succes. Jarenlang werkte Van der Kemp bij bekende modehuizen, maar nam ontslag om zijn eigen merk op de kaart te zetten. De drijfveer was om kwaliteit te maken in tegenstelling tot de oppervlakkige en vluchtige mode industrie, waar de productie non-stop plaatsvindt. Zijn doel was een glamoureuze garderobe te ontwerpen van bestaande kledingstukken en stoffen, die hij jarenlang verzamelde. In zijn ontwerpen gebruikte hij o.a. materialen die nog op de plank lagen bij wijlen Frans Molenaar. Dit duurzame concept vindt hij meer zin hebben dan het in wilde weg maar fabriceren. Daarnaast gebruikte hij de geweven doeken van Bart Gorter. Ieder stuk van zijn RVDK Demi Couture heeft als tag 'with love', dat staat voor aandacht als tegenwicht tot de snel producerende modewereld.
In 2017 waren er 118 aanmeldingen om mee te varen met de Canal Parade, 80 zijn uitgekozen. Op die boten varen ongeveer 10.000 mensen mee. Van de 80 boten zijn er 60 lhbti-gerelateerd, 20 zijn bedrijven, waarvan er 12 lhbti-gerelateerd zijn. De overige acht zijn partnerboten - boten van bedrijven die vanuit hun Roze Netwerken meevaren, ofwel: lhbti's die bij die bedrijven werken. De route van de botenparade is zes kilometer lang en er worden 23 bruggen gepasseerd. Hoera voor Amsterdam, voor Nederland waar dit toch maar mogelijk is. De oude natuurvolken beschouwden LGBTI-mensen al als mensen, die gelijk zijn aan ieder ander menselijk wezen...en die soms zelfs als hoger ontwikkeld werden beschouwd. In 2001 werd in Nederland als eerste land ter wereld het homohuwelijk gelegaliseerd. Er is nog een lange weg te gaan, maar in Nederland zijn voor de wet alle mensen gelijk.